Wielderink presenteerde een duidelijk herkenbare karikatuur met een goed totaalbeeld. De droogbloemen op het skelet, het knipwerk aan de achterzijde, de muziek en het geluid waren sterk uitgewerkt. Ook de trible op de tank vormde een opvallend detail. De uitwerking van Magere Hein was het belangrijkste aandachtspunt. De figuur oogde te dik en massief, waardoor het lugubere karakter onvoldoende naar voren kwam.

Ook de ogen misten een doordringende uitstraling. De te kleine zeis versterkte het karakter onvoldoende en de platte rug maakte de anatomie minder natuurlijk. Daarnaast oogde het geheel als één grote brok en daardoor statisch. Meer variatie in vorm en beweging had de compositie dynamischer kunnen maken.